Έπειτα από χρόνια ατελείωτης κατανάλωσης ψηφιακού περιεχομένου και με την προσοχή μου να έχει επηρεαστεί αρκετά, αποφάσισα να επιστρέψω στο διάβασμα. Έκανα την αρχή με manga, αλλά το πραγματικό βήμα για μένα ήταν να πιάσω ξανά ένα λογοτεχνικό βιβλίο.
Επειδή τα τελευταία δύο χρόνια παίζω Dungeons & Dragons, η φαντασία ήταν η προφανής επιλογή. Ήθελα κάτι που όχι μόνο θα με διασκέδαζε, αλλά θα μου πρόσφερε και περισσότερο lore, ιδέες για one-shots, mini-campaigns και έμπνευση για το δικό μου storytelling.
Κάπως έτσι γνώρισα τον Drizzt Do'Urden.
Και τελικά αποδείχθηκε εξαιρετική επιλογή!
Αυτό που με κέρδισε αμέσως ήταν ο τρόπος γραφής του Salvatore.
Γρήγορος ρυθμός, κατανοητές περιγραφές και δράση που κυλάει αβίαστα. Ιδιαίτερα στις μάχες, ο συγγραφέας καταφέρνει κάτι που προσωπικά εκτίμησα πολύ: δίνει τόσες λεπτομέρειες όσες χρειάζονται για να σχηματίσεις την εικόνα στο μυαλό σου, χωρίς να κουράζει ή να καθυστερεί την εξέλιξη.
Για κάποιον που προσπαθεί να ξαναχτίσει τη συνήθεια του διαβάσματος, αυτό ήταν πολύ σημαντικό.
Όμως το Homeland δεν είναι απλώς ένα βιβλίο γεμάτο εντυπωσιακές μάχες.
Παρακολουθούμε την ιστορία του Drizzt από τη γέννησή του, τα παιδικά του χρόνια και την εκπαίδευσή του, μέχρι τη στιγμή που αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον κόσμο στον οποίο μεγάλωσε, κυνηγημένος από την ίδια του την κοινωνία.
Το worldbuilding του Underdark και ιδιαίτερα της Menzoberranzan ήταν από τα αγαπημένα μου στοιχεία.
Η κοινωνία των Drow είναι μια ακραία μητριαρχία, όπου κυριαρχούν η εξουσία, η θρησκευτική επιβολή, η προδοσία και η απόλυτη περιφρόνηση για την αδυναμία.
Οι ευγενείς Οίκοι βρίσκονται σε διαρκή ανταγωνισμό, σχεδιάζοντας δολοφονίες, συμμαχίες και προδοσίες. Το πιο εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η δικαιοσύνη τους: εφόσον καταφέρεις να εξοντώσεις έναν αντίπαλο Οίκο χωρίς να αφήσεις μάρτυρες ή αποδείξεις, ουσιαστικά δεν υπάρχει έγκλημα.
Αυτό το διεστραμμένο πολιτικό παιχνίδι μου άρεσε ιδιαίτερα. Κανείς δεν μπορεί να εμπιστευτεί κανέναν και ακόμη κι εκείνοι που παρουσιάζονται ως φίλοι μπορεί να σχεδιάζουν την καταστροφή σου.
Εξίσου ενδιαφέρουσα ήταν η πλύση εγκεφάλου που υφίστανται οι Drow από τη γέννησή τους. Μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι οι φυλές της επιφάνειας είναι κατώτερες και επικίνδυνες, ενώ η δική τους σκληρότητα θεωρείται απόλυτα φυσιολογική.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η διαφορετική αντίληψη του Drizzt για το καλό και το κακό αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Οι οικογενειακές σχέσεις ήταν ένα ακόμη δυνατό σημείο του βιβλίου.
Η σχέση του Drizzt με τον πατέρα του, Zaknafein, ήταν ίσως η πιο ανθρώπινη πλευρά της ιστορίας. Σε μια κοινωνία όπου η αγάπη και η συμπόνια αντιμετωπίζονται ως αδυναμίες, ο δεσμός πατέρα και γιου αποκτά ιδιαίτερο βάρος.
Αντίθετα, η σχέση του με τη μητέρα και τις αδελφές του δείχνει πόσο διαστρεβλωμένη είναι η έννοια της οικογένειας στη Menzoberranzan. Η εξουσία, η φιλοδοξία και η αφοσίωση στη Lolth μπαίνουν πάνω από κάθε συγγενικό δεσμό.
Μου άρεσε επίσης να παρακολουθώ την εξέλιξη του Drizzt ως πολεμιστή, τον τρόπο που κερδίζει την αναγνώριση μέσα από τις ικανότητές του και φυσικά τη γνωριμία και τον δεσμό του με την Guenhwyvar, η οποία έγινε γρήγορα ένα από τα αγαπημένα μου στοιχεία της ιστορίας.
Πάνω απ' όλα, όμως, αυτό που μου έμεινε ήταν ο ίδιος ο Drizzt.
Ένας χαρακτήρας που γεννιέται και μεγαλώνει σε μια κοινωνία όπου η σκληρότητα θεωρείται αρετή, αλλά σταδιακά αρχίζει να αμφισβητεί όσα του έχουν μάθει.
Η ιστορία του δεν αφορά μόνο την εξέλιξη ενός εξαιρετικού πολεμιστή. Αφορά την προσπάθεια ενός ανθρώπου να διατηρήσει τις αξίες του, ακόμη κι όταν ολόκληρος ο κόσμος γύρω του προσπαθεί να τον πείσει ότι κάνει λάθος.
Τελικές σκέψεις
Το Homeland ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν για να επιστρέψω στο διάβασμα.
Είχε δράση, ενδιαφέροντες χαρακτήρες, πλούσιο lore και έναν κόσμο γεμάτο ιδέες που μπορώ να αξιοποιήσω και στις δικές μου περιπέτειες D&D.
Το σημαντικότερο, όμως, ήταν ότι μου θύμισε πόσο ωραίο είναι να αφήνεις ένα βιβλίο να δημιουργεί έναν ολόκληρο κόσμο μέσα στη φαντασία σου.